Wspomnienia o Słudze Bożym Księdzu Michale Sopoćce, gorliwym apostole kultu Bożego Miłosierdzia, spowiedniku Św. siostry Faustyny Kowalskiej, spisane przez jego ucznia i długoletniego współpracownika Ks. Stanisława Strzeleckiego.

"W zewnętrznym wyglądzie i sposobie bycia księdza Sopoćki nie dawało się zauważyć niczego, co by rzucało się w oczy, wyróżniało go spośród innych księży. Trudno nawet mówić o jakimś swoistym “fasonie” czy “klasie”, którymi mógłby zaimponować, przyciągać uwagę. Na pierwszy rzut oka wydawał się być najzwyklejszym księdzem. Poważny, skupiony, lecz gotów w każdej chwili ożywić się, nawiązać rozmowę, gdy zaistniała po temu racja albo potrzeba. Nie dbał ani nie silił się na jakąkolwiek pozę, nie chciał uchodzić za nikogo innego niż był w istocie. Na co dzień chodził w wytartej sutannie z płócienną koloratką i w sfatygowanych butach. W wewnętrznej kieszeni, do której sięgało się przez niezapiętą na piersiach sutannę, nosił kieszonkowy zegarek na łańcuszku, jakim najchętniej posługiwali się księża z jego pokolenia. Za wierzchnie okrycie latem służył mu czarny, trochę wyblakły płaszcz z aksamitnym kołnierzem lub długa do kostek peleryna oraz pilśniowy kapelusz. Zimą nakładał ciepłe palto z karakułowym kołnierzem i takąż czapkę. Tak wówczas ubierali się na ogół wszyscy księża. Przestrzegał obowiązujących przepisów co do kapłańskiego stroju, który u niego nigdy nie raził przesadą ani niedbalstwem. Nie zaniedbywał noszenia tonsury, do której wtedy jeszcze byli zobowiązani duchowni. Z powodu pokaźnej łysiny tonsura była wystrzyżona znacznie poniżej ciemienia. Najczęściej miał z sobą skórzaną teczkę z dwoma niklowanymi zamkami, która musiała dobrze pamiętać przedwojenne czasy. Teczka, jak można było się domyślać, zawierała pomoce naukowe i brewiarz."