Może mi ktoś powie: „Ostatecznie dobroć to cnota niewielka; wiele zależy od naturalnego usposobienia, przy tym to raczej kwestia dobrego wychowania niż świętości”. Nie będę się sprzeczał.

Trawy łąk są lepsze niż cedry Libanu. Są bardziej pożywne i oku milej spocząć na tym kwietnym kobiercu, i ziemię czyni on miękką, cudną i przytulną. Dobroć to darń świata duchowego, na której trzódka Chrystusowa pasie się w pokoju pod okiem swojego Pasterza.