Ci którzy myśleli, że "Dzienniczek" jest jedyną i ostatnią publikacją s. Faustyny, byli w błędzie. Pozostawiła ona po sobie szereg listów, które pisała m. in. do kierowników duchowych, Matek i sióstr zgromadzenia, a także do rodziny, które w wyjątkowy sposób odsłaniają jej duszę - ukazując czym żyła na co dzień. Ze względu na ich bogactwo postanowiono zebrać je w całość i opublikować.

Korespondencja św. Siostry Faustyny jest drugim, obok jej "Dzienniczka", źródłem do poznawania jej życia, duchowości i misji. W opublikowanym zbiorze zamieszczono nie tylko listy Świętej, ale także ks. Michała Sopoćki do swej penitentki, co pozwala lepiej poznać życie duchowe Apostołki Bożego Miłosierdzia, a przede wszystkim odsłania kulisy realizacji prorockiej misji, w którą został włączony jej kierownik duchowy. Ważną sprawą, która stała się tematem wielu listów, było więc szerzenie kultu Miłosierdzia Bożego oraz problem tworzenia "nowego zgromadzenia". W ostatnim liście do swego kierownika duchowego ks. M. Sopoćki napisała: "Dał mi Pan poznać chwałę swoją, która płynie z dzieła tego, a jest to dopiero przecież początek. Zdumiało się serce moje na widok tego poznania i jestem tak spokojna o całość dzieła tego, że chociażby największe przeciwności szalały, nie zdołają ani na moment zamącić spokoju mojego. Poznałam jasno, że w całym dziele tym nie ma nic mojego i w dalszym ciągu Bóg sam kieruje dziełem swym, a nas używa tylko jako narzędzi nieużytecznych". Zachowały się także nieliczne listy do jej Rodziny, które zostały włączone do opublikowanego zbioru.